افسوس جوانان دیوان در نوروزی دیگر
سال ۱۳۹۴ به پایان نزدیک و چند روز دیگر نوروز ۹۵ فرا می رسد اما دو صد حیف که بعد از گذشت یک دهه، نمایشگاه و فروشگاه های نوروزی روستای دیوان به فراموشی سپرده شده است.
نمایشگاه نوروزی دیوان شامل غرفه های موزه قدیمی دیوان، موزه پول، سالن حنا، صنایع دریایی، غذاهای دریایی و غیره بود که به صورت شبانه روزی پذیرای مهمانان نوروزی و همشهریان عزیز بود.
چه زیبا می توان فرهنگ و دیار خود را به دیگران معرفی نمود زمانیکه بازدید کنندگان نوروزی از اقصی نقاط کشور بیایند و دیوان جزئی از خاطرات سفرهای نوروزی آنها گردد.
هم اکنون در مجاورت دیوان، روستاهایی هستند که با بهره گیری از تجربه جوانان دیوان اقدام به برپایی نمایشگاه ها و فروشگاههای نوروزی در روستاهای خود نموده اند. روستای مغویه در غرب دیوان از ۲۵ اسفند ۹۴ الی ۶ فروردین ۹۵ نمایشگاه صنایع دستی بانوان مغویه در تالار این روستا توسط دهیاری برگزار می نماید. قلعه مغویه که یکی از برترین آثارهای فرهنگی این منطقه می باشد توسط مسئولین روستا ساماندهی و گردشگران از آن دیدن می نمایند.
روستای بستانه که در مجاورت شرقی دیوان قرار دارد با برنامه های فرهنگی شاد و متنوع قصد دارد محیط زنده برای اهالی روستای بستانه و گردشگران ایجاد نماید . این فعالیت ارزنده فرهنگی توسط شورای اسلامی روستای بستانه و دهیار آن ساماندهی و اجرا می شود.
راستی دهیار و شورای ما در حال تدارک چه هستند؟
راه اندازی موزه پول، نمایشگاه صنایع دریایی یا فروشگاه غذاهای دریایی؟
به کجا چنین شتابان؟
براساس بند ۸ ماده ۱۰ وظایف دهیاری ها: یکی از وظایف دهیاری ها تشویق و ترغیب روستاییان به توسعه صنایع دستی و اهتمام به ترویج ، توسعه و بازاریابی آن می باشد.
فعالیت هایی نظیر آسفالت روستا و نصب چندین یادمان توسط دهیاری انجام شده است که جای تقدیر دارد. اما بسیاری از فعالیتهای مورد نیاز فراموش شده است.
چهره ظاهری روستا با اشتباهاتی که بسیاری از آن مطالب در این سایت وجود دارد تغییر کرده است.(مطلب آسفالت روستا، پارک روستا، آب رسانی طرح محرم ، نصب تندیس و …) هنوز با گذشت نزدیک به چهار دهه از انقلاب اسلامی ایران روستای دیوان فاقد دبیرستان پسرانه و دخترانه می باشد. افرادی تا یک دهه پیش با تحصیل دختران در مدارس مخالف بودند و هم اکنون برنمی تابند کسانی به جزء خود ببینند. غافل از آنکه این جریان روان و این ذهن های پاک جوانان روستا با افزایش آگاهی و دانش خود به کاستی های دیار خود پی برده اند.
روشنگری و دانش جوانان دیوان همانند جریان آبی به راه افتاده است و هر چیزی که به دور از عقل و منطق و سوء استفاده از احساسات سر راهش قرار بگیرد با خود می برد.
توصیه اینجانب به مسئولین روستا این است که فعالیتهای فرهنگی بایستی تداوم داشته باشد. با توجه به عدم درآمد زایی چنین فعالیتهایی و صرف هزینه برپایی آن، برگزاری آن همت همگانی می طلبد و بایستی از طرف مسئولین و دهیاری روستا این مهم صورت پذیرد.
اگر هدف روح ما یک پارچه شدن باشد ، پیوسته شرایطی را فرا می خوانیم که برای دستیابی به این ویژگی بدان نیاز داریم.
اگر برای انجام کاری بزرگ ، زمان نداری .بهتر است بی درنگ آن را به دیگران بسپاری . فردوسی بزرگ
به امید روزی که دیوان روستایی درخور و شایسته این جوانان گردد.
نوشته شده توسط ناصر دیوانی پور در سه شنبه, ۲۵ اسفند ۱۳۹۴ ساعت ۲:۲۰ ب.ظ
سلام و خسته نباشید خدمت همه بزرگواران و دوستداران دیوان
بنده به عنوان یک برادر و یک دیوانی باید عرض کنم که شورا و دهیار روستامون متاسفانه تو کارهای فرهنگی هنری و تفریحی تا به حال هیچ نقشی نداشتن و امیدوارم که در آینده نقش مهمی در این راستا داشته باشند ، روستاهای همجوار کپی برداری از دیوان میکنن و فکر رو فکر گذاشتن و یچیزای اضاف کردن و نمایشگاه صنایع دستی غذاهای محلی وووو…. برپا کردن که روستای ما دو دهه است از این حیث برخوردار نیس، حیف نیست که چند کیلومتری ما از ما تقلید کنن و ما که پایه گذار اصلی نمایشگاه بودیم از این حیث محروم باشیم؟
چیزی که بنده حقیر رو خیلی عذاب میده اینکه شورا و دهیار روستامون اهل مشورت نیستن، درکل جناب اقای دهیار محترم روستامون هست تو حیطه ی کاری خودش هیچ نقشی نداره و این کار باعث شده که روستامون از نظر فرهنگی و هنری و تفریحی از جاهای دیگه عقب تر باشد،کاش شورای ما هم با همکاران خودش و هم ریش سفیدان روستا در مورد کوچک ترین مسائل روستا مشورت میکرد تا دیوانی آباد و آبادتر میداشتیم .
با تشکر دوست دار دیوان محمد …